Pewien człowiek z dużymi predyspozycjami do zostania świętym prosił Boga by mógł tak czynić dobro, aby inni o tym nie wiedzieli i nie musieli okazywać mu wdzięczności. Bóg zastanowił się chwilę, po czym rzekł: Dobrze, mam pewien pomysł.
Od tej pory człowiek ten mógł lajkować posty tak, aby nie było widać, że są lajkowane przez niego. Ludzie dostawali lajki, ale nie było nigdzie udokumentowane od kogo one są – ani na głównym wallu ani tam z prawej.
gdy cię nie ma
nie wiem nawet w którą patrzeć stronę
gdy przychodzisz
obie jesteśmy mocno wkurzone
bo nie pasujemy do siebie
a jednak
nikt nie rozumie się lepiej
bo to nie nasze miejsce
a jednak
myśli o odejściu nie są częste
jak zawodzisz mnie
jak zapominasz o mnie
jak krzyczysz na mnie
to nie jest źle
to bliskość którą lubię
kto to zrozumie
a gdy znikniemy
odległość nie będzie mieć znaczenia
więc teraz chcę tu krążyć
i się tu gubić
dążyć
łudzić się
w tym najgorszym z miejsc
z którego nie mogę odejść
trzymaj mnie
trzymaj się
dostałam wiele ale nic osobistego
rzeczy osobiste oddajmy na śmietnik
robimy tak od trzech lat
po przebudzeniu mam mętlik
wszystko jest jaśniejsze w snach
siedzę na dnie studni
a świat się kręci
oni są trochę nudni
oni są trochę trudni
to męczy
50 tysięcy konfliktów z ludźmi
zakaż czuć mi
kiedy usiądziesz obok mnie i będziemy mogły szeptać
powiem
nie wiedziałam że czasem czujesz się samotna
rozmyślałam o tym w zeszłym tygodniu
w tym tygodniu myślałam
jak bardzo musisz kochać swojego chłopaka
i że z taką miłością nie można czuć się samotnym
znowu się oddaliłaś
teraz podchodzisz
patrzysz w tę stronę co ja
widzisz to co ja
rozumiesz to tak jak ja
czujesz to co ja
kilka sekund
w których nie można być bliżej
tak naprawdę
nie wiadomo co myślisz Ty
co myślę ja
nie wiemy tego o sobie
tylko czasem te kilka sekund porozumienia
z każdym można mieć kilka sekund takiego porozumienia
więc co sprawia że to nasze jest wyjątkowe?…
kiedy usiądziesz obok mnie i będziemy mogły szeptać
powiem
gdyby tylko Murakami mógł zobaczyć Twoje uszy
