Co mi może zrobić pustynia dziesięć na cztery z większą ilością krzaków niz piachu? To był wyjazd demo do wersji demo pełnej wersji jakiegoś tam mojego odległego prawdziwego życia. Przez Sosnowiec Główny i Południowy (na peron wchodzi się tam przez dziurę w płocie), Olkusz i Chechło trafiłam do lasu. A gdy z niego wyszłam (okazało się, że z lasem jest jak z metrem – nigdy nie mogę wyjść w dobrym miejscu) trafiłam na Panią, która zaprosiła mnie na pokaz z obiadem (tu należy zaznaczyć, że byłam głodna). Za słuchanie przez dwie godziny o naczyniach, garnkach i lampce która może zdziałać cuda (tej samej ostatnio wspomnianej na Wykopie) dostałam dwa ziemianki gotowane na parze, nocleg nie-na-pustyni, a na drugi dzień towarzystwo przyszłego operatora wózków widłowych. Nie rozszarpały mnie więc dzikie zwierzęta, tylko ludzie.

To tyle na temat pustyni.

Dopiero na wysokości 2137 m n.p.m. przypomniało mi się, że umiem tylko wchodzić. Że nie umiem schodzić. I że mam lęk wysokości i chcę jeszcze żyć. Wtedy niechcący kopnięty przeze mnie kamień spadł w przepaść. Zrozumiałam, że do końca tego filmu zostało co najmniej piętnaście minut, a ja jestem jedynym bohaterem więc nawet najgorszy scenarzysta nie pozwoliłby mi teraz umrzeć.

1. Ładnie razem wyglądam

2. Ja, klown, w wersji demo:

Już wkrótce pełna wersja!

1. Bo czymże byłyby me czyny choćby najpiękniejsze bez pięknych oczu patrzących nań?…

2. Tak bym wyglądała gdybym była tapetą w słoneczniki:

Kliknij na obrazek, żeby powiększyć i ściągnąć sobie mnie na pulpit!

A czy okna Twojego mieszkania są na pocztówkach?…

Wiosenne spotkanie z depresją.

Przekaż 1% podatku na dzieci z nadpobudliwością ruchową.

I one chcą wstawić sobie na NK ostrą fotkę z wakacji.

Z tak dokładnymi informacjami nie sposób zginąć.